![](/cache/images/spacer.gif)
![](/cache/images/spacer.gif)
Stary Ratusz w Rybniku 1822-2022
Muzeum w RybnikuRok wydania: 2022
Seria: Miniatury Rybnickie
ISBN: 978-83-63959-45-6
Oprawa: miękka
Ilość stron: 44
Wymiary: 150 x 210
Dostępność: Na półce
15.00 zł
Fragment:
"Sedziba samorządowych władz miejskich była nie tylko budynkiem użyteczności publicznej, lecz także widomym znakiem niezależności mieszczan, ich aspiracji, zamożności i poczucia estetyki. Ratusz (niem. Rathaus, czyli dom rady") reprezentował nie tylko aktualną kondycję miasta, lecz także wskazywał kierunki rozwoju. Stanowił miejsce pracy burmistrza i rajców oraz wizytówkę grodu.
W Rybniku pierwsze wzmianki o wójcie pochodzą z 1308 roku, w XIV i XV wieku osada była określana jako oppidum (miasteczko), zaś prawa miejskie przyjęła zapewne między 1299 a wspomnianym 1308 rokiem. Z czasem ukształtowała się licząca czterech rajców rada miejska, która z burmistrzem na czele urzędowała, jeśli nie w mieszkaniu jednego z członków owego gremium, to właśnie w ratuszu. Miasteczko o lichej kondycji, słabo rozwijające się w cieniu zamku, w ciągu wieków ulegało pożogom (1345 roku zniszczony w wyniku wojny króla Kazimierza Wielkiego z księciem raciborskim Mikołajem II, w 1433 roku zdobyty przez husytów, następnie w 1460 roku przez rycerzy-rabusi pana z Żyliny), lecz nie wydaje się, aby już wówczas istniał osobny dom rady". Najwcześniejsza datacja niewielkiego drewnianego ratusza wskazuje na drugą połowę XVI wieku, gdy trwała intensywna zabudowa przestrzeni miejskiej wokoło rynku. Najstarszy rybnicki ratusz usytuowany był na środku placu rynkowego, frontem do traktu raciborskiego. Pierwsza wzmianka, jednoznacznie potwierdzająca jego istnienie, pochodzi z 1701 roku. W 1758 roku ratusz rybnicki spłonął, jednak szybko, bo już w następnym roku, został odbudowany jako murowany z miejscowych kamieni z dodatkiem cegły i dwupiętrowy. Służył on rybniczanom przez następnych sześćdziesiąt lat".
"Sedziba samorządowych władz miejskich była nie tylko budynkiem użyteczności publicznej, lecz także widomym znakiem niezależności mieszczan, ich aspiracji, zamożności i poczucia estetyki. Ratusz (niem. Rathaus, czyli dom rady") reprezentował nie tylko aktualną kondycję miasta, lecz także wskazywał kierunki rozwoju. Stanowił miejsce pracy burmistrza i rajców oraz wizytówkę grodu.
W Rybniku pierwsze wzmianki o wójcie pochodzą z 1308 roku, w XIV i XV wieku osada była określana jako oppidum (miasteczko), zaś prawa miejskie przyjęła zapewne między 1299 a wspomnianym 1308 rokiem. Z czasem ukształtowała się licząca czterech rajców rada miejska, która z burmistrzem na czele urzędowała, jeśli nie w mieszkaniu jednego z członków owego gremium, to właśnie w ratuszu. Miasteczko o lichej kondycji, słabo rozwijające się w cieniu zamku, w ciągu wieków ulegało pożogom (1345 roku zniszczony w wyniku wojny króla Kazimierza Wielkiego z księciem raciborskim Mikołajem II, w 1433 roku zdobyty przez husytów, następnie w 1460 roku przez rycerzy-rabusi pana z Żyliny), lecz nie wydaje się, aby już wówczas istniał osobny dom rady". Najwcześniejsza datacja niewielkiego drewnianego ratusza wskazuje na drugą połowę XVI wieku, gdy trwała intensywna zabudowa przestrzeni miejskiej wokoło rynku. Najstarszy rybnicki ratusz usytuowany był na środku placu rynkowego, frontem do traktu raciborskiego. Pierwsza wzmianka, jednoznacznie potwierdzająca jego istnienie, pochodzi z 1701 roku. W 1758 roku ratusz rybnicki spłonął, jednak szybko, bo już w następnym roku, został odbudowany jako murowany z miejscowych kamieni z dodatkiem cegły i dwupiętrowy. Służył on rybniczanom przez następnych sześćdziesiąt lat".
Klienci, którzy oglądali tą książkę oglądali także:
• Szpital Juliusza. Od lecznictwa szpitalnego do edukacji humanistycznej 1922-2022
• Z dziejów gminy Łoniów
• Jednego serca. Sto lat koścoła w Niedobczycach (1921-2021)
• Rocznik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu - Historia 14
• Rocznik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu - Historia 15
• Dzieje pierwszej publicznej szkoły średniej w Rybniku
• Najstarsza osada kultury ceramiki wstęgowej rytej z terenu Polski Gwoździec stan.2, gm.Zakliczyn
• Notatki o mojej niewoli w Petersburgu w latach 1794, 1795 i 1796
• Masońskie tropy w Dobrzycy
• Nagie posągi, brzuchaci gladiatorzy i słonie bojowe
• Z dziejów gminy Łoniów
• Jednego serca. Sto lat koścoła w Niedobczycach (1921-2021)
• Rocznik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu - Historia 14
• Rocznik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu - Historia 15
• Dzieje pierwszej publicznej szkoły średniej w Rybniku
• Najstarsza osada kultury ceramiki wstęgowej rytej z terenu Polski Gwoździec stan.2, gm.Zakliczyn
• Notatki o mojej niewoli w Petersburgu w latach 1794, 1795 i 1796
• Masońskie tropy w Dobrzycy
• Nagie posągi, brzuchaci gladiatorzy i słonie bojowe
Recenzje
Brak recenzji tej pozycji |